Τρομερή Cultια!!

Χαχα!

Τελικά η βλακεία είναι ανίκητη

Εντάξει να δεχτώ ότι φοβήθηκες από το πλήθος των ατόμων (που είναι ψέμα), να δεχτώ ότι σου επιτέθηκαν (που είναι μεγαλύτερο ψέμα), να δεχτώ πως ήσουν σε άμυνα (αλλά υπήρχε κάτι άλλο εκτός από τον ηλίθιο εαυτό σου εκεί για να φοβάσαι;) αλλά για πόσο βλάκες μας περνάς όταν προσπαθείς να μας πείσεις ότι δεν είδες τον τραμπούκο, που τόση ώρα σου έκανε επίθεση, να σωριάζεται μπροστά σου; Συγγνώμη αλλά αν τόσο σε φόβισε, αν πυροβόλησες στον αέρα, στο πάτωμα ή όπου αλλού λες για να σωθείς δεν μπορεί να μην είδες την απειλή να πεθαίνει ακαριαία μπροστά σου. Και δεν μπορεί όλο αυτό το πλήθος που προσπαθούσε τόση ώρα να σε ξεφτιλίσει, που ήταν φίλοι της απειλής σου να μην έβγαλαν έναν ήχο και να μην κατάλαβες ότι μόλις είχες εκτελέσει έναν ανήλικο. Παραδέξου το: σκότωσες ένα παιδί και την έκανες. Ακόμα και αν δεν τον είχες πετυχει στην καρδιά δεν έκανες κανένα κόπο να καλέσεις ασθενοφόρο. Όχι μόνο τον πυροβόλησες αλλά τον παράτησες στη μέση του δρόμου να πεθάνει. Βγάλε τον εαυτό σου από τη μιζέρια σου και βρες μια γωνιά και μείνε εκεί μέχρι να πεθάνεις μπας και γλιτώσει η ανθρωπότητα. Και την επόμενη φορά που θα αποφασίσεις να καθαρίσεις την κοινωνία από τους χούλιγκαν φρόντισε να πετύχεις τον γελοίο δικηγόρο σου.

Βαριά ποτά, βαριά τσιγάρα!

Δεν ήξερα πως υπάρχει αυτό το video clip. Πριν λίγο το ανακάλυψα. Είναι πολύ όμορφο εικαστικά. Κάθε πλάνο είναι και ένας πίνακας.

Κι εσύ εδω?

Και νόμιζα πως σε είχα χασει για παντα! Κοίτα να δεις που μετά από 2 χρόνια και 10 μήνες σε ξαναβρήκα! Δεν ξερω αν θα είναι καλύτερα η χειρότερα. Πάντως θα 'ναι αλλιώς.

fcuk usa

Βελιγράδι 2006. Υπέροχη πόλη. Νεοκλασικά κτίρια. Δέντρα παντού. Πάρκα τεράστια. Κάστρα μεσαιωνικά. Παγοδρόμια σε κάθε γειτονιά. Ο Δούναβης και ο Σάβα να δίνουν ζωή στους κατοίκους από τη ζωή τους. Πολιτισμός. Σε κάθε τετράγωνο, δυο γκαλερί τουλάχιστόν. Όπερα με 50 δηνάρια! Η μία έκθεση φωτογραφίας απέναντι από την άλλη. Σχολή κινηματογράφου. Τα φώτα που εμείς δεν θα μπορέσουμε να χρησιμοποιήσουμε ποτέ, τα είχαν για να φωτίζουν και να διακοσμούν τους διαδρόμους! Αίθουσες μεγάλες. Άνθρωποι γελαστοί, ανοιχτόχρωμοι και ψηλοί (!!!) που μας άκουγαν να μιλούμε ελληνικά και μας φώναζαν "Γεια σου!" και πολλές φορές ακόμη "Σπούδαζα Θεσσαλονίκη..." Είναι δυνατόν να είχε πόλεμο πριν από 5 χρόνια αυτή η πόλη; Πουθενά κανένα ίχνος.
Βραστά αυγά, φασόλια με κρεμμύδια, ψωμί από καλαμπόκι και ζεστό γλυκό κρασί με κανέλα και γαρίφαλο.
Αυτό είναι το Βελιγράδι όπως πίστευα μέχρι προχθές όπου λέμε είμαστε τόσες μέρες εδώ και είμαστε συνέχεια δίπλα στο ποτάμι. Παραπέρα δεν πήγαμε. Πάμε να ακολουθήσουμε ένα δρόμο και όπου μας βγάλει. "Πηγαίντε να δείτε το δρόμο με τα βομβαρδισμένα κτήρια από τους αμερικάνους", μας είπε κάποιος που πήγαινε συχνά στο Βελιγράδι. "Τον αφήσανε έτσι και δεν θα τον ανοικοδομούνε". "Που είναι;" Μας εξηγεί κάπως και μας λέει ρωτήστε. Προχωράμε. Ρωτάμε και κάνα δυο άτομα στο δρόμο που όμως επειδή δεν μιλάνε καλά αγγλικά δεν μπορούσαμε να συνεννοηθούμε, δεν το βρίσκουμε και λέμε άστο μωρέ, μπορεί να το ψάξουμε ξανά αργότερα. Προχωράμε και βλέπουμε τυχαία ένα κτήριο που του έλειπε ένα κομμάτι από μια άκρη αλλά επειδή ήταν πολύ ομοιόμορφα κομμένο είπαμε ότι ίσως να το γκρεμίζουνε από μόνοι τους οι Σέρβοι για να χτίσουν κάτι άλλο.
Προχωράμε προς την ανηφόρα. Ακούω μια φίλη μου να κάνει ένα ωχ και να κοκαλώνει. Σηκώνω τα μάτια μου και κοιτάω απέναντι. Βγάζω έναν υπόκωφο θόρυβο και γυρίζω από την άλλη μην αντέχοντας το θέαμα. Τα μάτια μου θολώνουν. Ξανακοιτάω. "Το κτήριο αυτό λιώνει ακόμα" λέω. "Δε λιώνει, κλαίει" λέει η φίλη μου. Δίπλα κι άλλο κτήριο, κι άλλο, κι άλλο. "Πάμε να φύγουμε, δεν αντέχω εδώ" Ανεβαίνουμε ασθμαίνοντας με δακρυσμένα μάτια τον δρόμο. Σταματάμε σε ένα περίπτερο για νερό. Δεν μας χωράει ο τόπος. Δυσκολευόμαστε στην αναπνοή. Κανείς δεν μιλάει. Περπατάμε εδώ και 10 λεπτά προς άγνωστη κατεύθυνση. Μπαίνουμε στην αυλή μιας εκκλησίας. Η Αγία Παρασκευή. Την κοιτάμε. Δεν μιλάει κανείς. Σίγουρα, όλοι μέσα μας, ρωτάμε γιατί. Κανείς δεν τολμάει να το πει δυνατά. Καθόμαστε σε ένα παγκάκι. Έχει περάσει πάνω από μισή ώρα και δεν μιλάει κανείς.
Τελικά το Βελιγράδι ήταν βραστά αυγά, φασόλια με κρεμμύδια, ψωμί από καλαμπόκι και ζεστό γλυκό κρασί με κανέλα και γαρίφαλο. Είναι και πάλι βραστά αυγά, φασόλια με κρεμμύδια, ψωμί από καλαμπόκι και ζεστό γλυκό κρασί με κανέλα και γαρίφαλο. Αλλά είναι γιατί ξέρει να κρύβει καλά τις πληγές του και να μην σκύβει το κεφάλι.

Στις 7/2/2006 έγραφα: διαπιστώνω ότι ένας ένας οι άνθρωποι που αγαπώ, εκτιμώ και σέβομαι εξαφανίζονται.

Δέκα μέρες αργότερα, ένας ακόμα έφυγε...

Ζαλίζομαι! Δεν είμαι καλά. φταίει το κρασί; τελικά τι κάνω για να με θυμούνται; τι σκέφτομαι και τι τελικά δίνω εγώ στους άλλους. Είμαι κλεισμένη στον εαυτό μου. Το ξέρω. Λίγοι με καταλαβαίνουν. Και ακόμα λιγότεροι με ανέχονται. Δικαιολογημένοι. Δεν τους κατηγορώ. Αντιθέτως. Τους καταλαβαίνω. Έχουν δίκιο. Γιατί να με καταλάβουν άλλωστε; Έχουν καλύτερα πράγματα να κάνουν! Τελικά ο μεγαλύτερος εχθρός μου είναι ο ΕΑΥΤΟΣ μου. Δεν είναι φράση εντυπωσιασμού, δυστυχώς είναι η αλήθεια. Και λέω δυστυχώς γιατί διαπιστώνω ότι ένας ένας οι άνθρωποι που αγαπώ, εκτιμώ και σέβομαι εξαφανίζονται. Λίγοι μου έμειναν. Και ακόμη λιγότεροι να ανακαλύψω. Πριν 5 μήνες, καινούριες γνωριμίες από παλιούς γνώριμους με έκαναν αισιόδοξη ξανά. Αλλά ως απαισιόδοξο ων το ξέχασα! Σήμερα το ξαναθυμήθηκα.


Ψέματα! μου το θύμισαν. Ευχαριστώ που με ανέχεστε... Είχα σκεφτεί κι άλλα να γράψω αλλά τα ξέχασα μέχρι να μπω. Πάντως αυτή τη στιγμή για ένα είμαι σίγουρη. Δεν ζαλίζομαι από το κρασί: η φαντασία μου ευθύνεται για όλα.