Στις 7/2/2006 έγραφα: διαπιστώνω ότι ένας ένας οι άνθρωποι που αγαπώ, εκτιμώ και σέβομαι εξαφανίζονται.

Δέκα μέρες αργότερα, ένας ακόμα έφυγε...

Ζαλίζομαι! Δεν είμαι καλά. φταίει το κρασί; τελικά τι κάνω για να με θυμούνται; τι σκέφτομαι και τι τελικά δίνω εγώ στους άλλους. Είμαι κλεισμένη στον εαυτό μου. Το ξέρω. Λίγοι με καταλαβαίνουν. Και ακόμα λιγότεροι με ανέχονται. Δικαιολογημένοι. Δεν τους κατηγορώ. Αντιθέτως. Τους καταλαβαίνω. Έχουν δίκιο. Γιατί να με καταλάβουν άλλωστε; Έχουν καλύτερα πράγματα να κάνουν! Τελικά ο μεγαλύτερος εχθρός μου είναι ο ΕΑΥΤΟΣ μου. Δεν είναι φράση εντυπωσιασμού, δυστυχώς είναι η αλήθεια. Και λέω δυστυχώς γιατί διαπιστώνω ότι ένας ένας οι άνθρωποι που αγαπώ, εκτιμώ και σέβομαι εξαφανίζονται. Λίγοι μου έμειναν. Και ακόμη λιγότεροι να ανακαλύψω. Πριν 5 μήνες, καινούριες γνωριμίες από παλιούς γνώριμους με έκαναν αισιόδοξη ξανά. Αλλά ως απαισιόδοξο ων το ξέχασα! Σήμερα το ξαναθυμήθηκα.


Ψέματα! μου το θύμισαν. Ευχαριστώ που με ανέχεστε... Είχα σκεφτεί κι άλλα να γράψω αλλά τα ξέχασα μέχρι να μπω. Πάντως αυτή τη στιγμή για ένα είμαι σίγουρη. Δεν ζαλίζομαι από το κρασί: η φαντασία μου ευθύνεται για όλα.